آدمهاي آثار مانوئل پوييگ با پناه بردن به خيالپردازي از درماندگي و يأسِ حاصل از موقعيت اسفناك خود ميگريزند و به ياري فرهنگ با بيعدالتيهاي پيرامون خود مقابله ميكنند. او در آثارش روايت سوم شخص مألوف را به كناري ميافكند، راوي را حذف ميكند و از «ابزارهاي غيرادبي» سود ميجويد. ماجراجوييهاي تخيل را نيز ميستايد. مانوئل پوييگ در ژويية 1990 چشم از جهان فرو بست. مرگ نابههنگام اين نويسندة نابغه در پنجاه و هشت سالگي و در اوجِ قدرتِ آفرينندگي از خُسرانهاي بزرگ قرن بيستم بهشمار ميرود.
